Jakość wody określana jest na podstawie szeregu czynników, wśród których najpopularniejsze są cechy organoleptyczne, czyli smak, zapach, barwa oraz mętność. Barwę wody determinuje zarówno obecność mikroorganizmów i związków chemicznych (np. żelaza). Za mętność odpowiadają również drobne cząsteczki, które unoszone są z nagromadzonych w rurach osadów. W przypadku konsumenckiej oceny akceptowalności wody do spożycia, szczególną uwagę zwraca się na jej zapach oraz smak – w sytuacji, gdy oba aspekty wydają się nietypowe, może to świadczyć o zanieczyszczeniu naturalnym bądź powstałym na skutek uzdatniania. Oprócz tego, sprawdzana jest również obecność i poziom stężenia określonych bakterii w wodzie; między innymi na ich podstawie ocenia się efektywność procesów uzdatniania oraz szczelności samego procesu dystrybucyjnego. Równie ważne pozostają parametry fizykochemiczne: odczyn, przewodność, twardość oraz zawartość metali wraz z innymi substancjami. Z nich wszystkich to właśnie twardość uchodzi za jeden z najbardziej rozpowszechnionych parametrów, na podstawie którego określa się, czy woda jest niskiej czy wysokiej jakości. O poziomie twardości decyduje między innymi ilość związków magnezu i wapnia rozpuszczonych w wodzie, gdyż to właśnie one przyczyniają się do osadzania się kamienia kotłowego, który zignorowany może spowodować gorszą pracę urządzenia służącego do przesyłu medium. Jednym ze sposobów poradzenia sobie z nadmiarem kamienia, a także poprawą ogólnej jakości wody, jest uzdatnianie.